Przyjaciele, znajomi i nieznajomi, czesto zadają mi pytania, na które powinnam odpowiedzieć jeszcze przed spisaniem swoich wspomnień. Niektorzy z Was znaja moje imię i nazwisko, inni śledzili krok po kroku zmagania z amerykańską rzeczywistością, ale nikt tak naprawdę nie wiedział kim jestem i czym się zajmuje. Właśnie od tych wiadomości powinnam zacząć. Czy jestem indianistką czy tak zwanym "przyjacielem Indian"? Czy jestem tradycjonalistka, członkiem Ruchu? Nie potrafię odpowiedzieć na żadne z tych pytań.

Ukończyłam Akademie Ekonomiczna w Krakowie oraz dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiellonskim w Krakowie. Od dziecka dużo podróżowałam i od zawsze fascynowała mnie tradycja i wierzenia odleglych panstw. Byłam w Turcji, Holandii, Francji, Hiszpanii, UK, Słowacji, w Czechach, Niemczech, na Węgrzech, na Ukrainie, w Jugosławii, Austrii, Meksyku, wyspach Bahama, na Karaibach i Kajmanach, odwiedziłam około 9 stanów w USA... i pewnie cos jeszcze zgubiłam po drodze? (Pelna lista w "Podrozach")

Przez 10 lat tańczyłam w zespole pieśni i tańca "Nadwiślanka", dzięki któremu miałam okazję stopniowo poznawać kulturę całego świata. Tak wiec, w moim życiu były nie tylko narody tubylcze. Szesc lat temu, przez przypadek dostałam od koleżanki adres Marka Maciołka i redakcji czasopisma Tawacin. Już wcześniej wiele czytałam o kulturach obu Ameryk. Podziwiałam Indian za ich wytrwałość i sile w walce o cos, co jest dla mnie najcenniejsze - wolnosc. Tak wiec kupowałam Tawacin, ale nigdy nie udało mi się być jedną z "Was" - Indianistka. Nie miałam ani stroju ani wiedzy. Bałam się pokazać na Zjazdach, aby nie być potraktowana za głupia turystka. Pozostałam wiec j przy regularnym czytaniu tego magazynu. Wtedy nawet nie marzyłam o tym, ze wkrótce spełni się to, o czym nigdy nie śmiałam nawet myśleć. Półtora roku temu, dzięki nagrodzie z jednej z gier TVN'u, w której wzięłam udział zupełnie przez przypadek, udało mi się powrócić do USA. Najpierw była tzw. Au-Pair w Miami. Nie była to najlepsza decyzja. Ale to już inna historia... Po trzech tygodniach koszmaru w jednej z amerykańskich rodzin, postanowiłam znaleźć własną ścieżkę. Zrezygnowałam z programu i zaciągnęłam się na statek. Właśnie wtedy zaczęła się największa przygoda mojego życia. Najpierw odwiedziłam wszystkie miejsca związane z plemieniem Seminoli na Florydzie od rezerwatów poprzez kasyna i fort w St.Augustin. W tym czasie również wysłałam emaila do Człowieka Wiedzy, którego adres dostałam od Elsie z KOLA. Tym człowiekiem był James Robideau, mój przyjaciel i nauczyciel. Wtedy miałam tylko przeprowadzić wywiad do Tawacinu (nr.2 2000). Przekraczając próg jego domu, wkroczyłam w nowe życie. Zaczęłam prace na statkach, w wolnych chwilach nadal szukałam kontaktów z tubylcami zarówno obu Ameryk jak i pobliskich wysp.

James, krok po kroku wprowadzał mnie w tajniki życia współczesnych Indian. Zupełnie nieświadomie zaczęłam być przygotowywana do, jak się później okazało, podróży do rezerwatów na Północy USA. Każda chwila spędzona w domu Jamesa wnosiła cos nowego do mojego życia. Całymi dniami oglądaliśmy filmy odnosząc je do rzeczywistości. Uczyłam się jak słuchać i brać udział w indiańskich ceremoniach. Nie było mi łatwo. Praca na statku okazała się bardzo ciężka i miała skutki, które odbiły się na moim zdrowiu. Ale właśnie dzięki niej, wciąż byłam w Ameryce, pracowałam z ludźmi z ponad 80 krajów i byłam blisko rodziny Jamesa. W końcu mój kontrakt dobiegł końca. Zeszłam na ląd i spalam 24 godziny na dobę. Tydzień później dostałam telefon "Pakuj się, jedziemy do Południowej Dakoty" Tego najmniej się spodziewałam. Bałam się, nie bałam się - byłam przerażona. W ciągu tego roku szlam ścieżka Seminoli, później Majów, odwiedziłam rezerwaty Cheyenne i Crow, aby w końcu odnaleźć siebie sama wśród Lakotów z Pine Ridge. Niczego nie planowałam, po prostu chyba takie było moje przeznaczenie...

Obecnie mieszkam w Anglii, gdzie znalazlam swoja milosc. W czerwcu 2007 roku wzielismy slub na Fidzi i spedzilismy miesiac miodowy w dzungli. Po wielu perypetiach i zyciu na walizkach w koncu mam normalny dom, choc oczywiscie z podrozy nie zrezygnowalam. Kto wie, moze gdzies w dalekim swiecie jeszcze sie zobaczymy?

---

Ja
Rysunek i tło autorstwa indianskiego więźnia Mario Crow Ghosta.

---

Orle pióro